η ΦΩΝΗ της ΣΥΜΗΣ

ΧΕΙΡΩΝ ΕΡΓΑ ΤΑΣΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ


ΧΕΙΡΩΝ ΕΡΓΑ
ΤΑΣΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ
Η καμπάνα τις παλαιότερες εποχές, δεν ήταν μόνο ένας αγγελιαφόρος χαράς ή λύπης, όπως σχεδόν διαμορφώθηκε πλέον στη σημερινή εποχή μας. Ο χτύπος της, ήταν ο παλμός της συνοικίας, της ενορίας, της πόλης.
Αυτόν περίμεναν πολλοί για να ξεκινήσουν την εργασία τους, να κάνουν διάλειμμα ή να σχολάσουν.
Ποιός θα μπορούσε να μιλήσει καλλίτερα για μια καμπάνα από το δημιουργό της;
Ο Τάσος Αναστασιάδης, που χρόνια τώρα μετουσιώνει, γνώση, εμπειρία, μεράκι, σε αυτό το δύσκολο αντικείμενο δημιουργώντας καμπάνες κάθε μεγέθους, έχει δε μεταλαμπαδεύσει αυτή την τέχνη των προγόνων του στους απογόνους του, είναι ο καταλληλότερος.
Γιατί ο ήχος που βγαίνει, είναι μυστικό, είναι αλχημεία, είναι χορδή καρδιάς, και θέλει να βάλεις τη ψυχή σου για να το πετύχεις.
Αλλιώς, θα δημιουργήσεις ένα άψυχο αντικείμενο, που ο ήχος του ξερός και άχαρος, απλά θα υποδηλώνει την ύπαρξή του.
Μένοντας λοιπόν κοντά στην εκκλησία του Αϊ Γιάννη στο Γιαλό, από μικρό παιδί, η καμπάνα του έδωσε τα πρώτα ερεθίσματα μετρώντας τους ήχους, τον τρόπο, το χρόνο, πριν ακόμα μπει στο χυτήριό τους στο Νημπορειό, για να νοιώσει την πυράδα της υψικαμίνου πλάι στον πατέρα του, να δει το λειωμένο μέταλλο να κυλά στο καλούπι για να πάρει τη μορφή του.
Και το καλούπι, εκεί είναι το νόημα. Αν δεν αφήσεις κάτι από τη ζωή σου σ΄ αυτό, θα σε παιδέψει, θα το ξαναφτιάξεις, θα το στρώσεις, κι αν κάποια στιγμή σκεφτείς πως βαρέθηκες ή ότι δεν το έκανες με την καρδιά σου αλλά μόνο με τα χέρια σου, πάλι θα χαλάσει για να προσπαθήσεις πάλι από την αρχή.
Και η στιγμή που το λειωμένο μέταλλο τρέχει σαν ρυάκι λάβας για να δώσει μορφή στη δημιουργία σου, η ένταση, και η προσοχή στο έπακρον, να γίνει σωστά, να μη στραβώσει κάτι την τελευταία στιγμή.
Όταν θα σπάσει το καλούπι για να δεις να ξεπροβάλλει αυτό που πάσχισες μέρες να του δώσεις υπόσταση, νοιώθεις, αισθάνεσαι, ότι άλλο ένα παιδί σου γεννήθηκε.
Θα το χαϊδέψεις, και το πρώτο που θα κάνεις, είναι να ακούσεις τη φωνή του.
Μόλις το ρωτήσεις, θα σου απαντήσει με τον ήχο του, και θα σκύψεις λίγο περισσότερο να ζυγιάσεις τη φωνή του.
Όταν τοποθετηθεί στο καμπαναριό, θα ακούς τη φωνή του, και θα καμαρώνεις για τη δημιουργία σου.
Μπήκε πλάι από μια καμπάνα που ήταν του πατέρα, και πιο ψηλά η άλλη του παππού, να ηχούν συγχρονισμένα γλυκόλαλα.
Την έπλασαν χέρια όπως παλιά, χωρίς μηχανήματα, αριθμούς και κομπιούτερ που εκτελούν ψυχρά εντολές.
Έχει κάτι μέσα απ’ την καρδιά σου, κάτι από την καρδιά μας. Χτυπά σαν κι εκείνη, πότε χαρούμενα και πότε λυπημένα. Κρητικός Σαράντης

04.10.2016. 08:43

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΣ

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΣ
Είχα την περιέργεια να τον ρωτήσω, πως και γιατί ξεκίνησε να τρέχει Μαραθώνιο, ένα άθλημα, που απαιτεί μεγάλη αντοχή, αυτοσυγκέντρωση και κυρίως καταπόνηση του οργανισμού, με συνεχείς προπονήσεις, αμέτρητα χιλιόμετρα, και πολλά ποτάμια ιδρώτα.
Με κοίταξε στα μάτια και μου είπε:
«Χωρίς τον Πανορμίτη, δε θα έτρεχα σήμερα».
Εύλογη απορία από τη μεριά μου, να μάθω περισσότερες λεπτομέρειες, και ευκαιρία να μου ξετυλίξει το κουβάρι της αθλητικής του διαδρομής και δραστηριότητας, μέχρι σήμερα.
Σας παρουσιάζω το Μιχάλη Χατζηιωάννου.
Ξεκίνησα, αφηγείται από μικρός, να παίζω ποδόσφαιρο. Όταν τελείωσα το Λύκειο και πήγα στην Κρήτη για να γίνω ψυκτικός, συνέχισα σε αυτό το άθλημα.
Μάλιστα στην Κρήτη μπήκα σε μια ομάδα τοπικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου παίζοντας στα χαφ.
Όμως, από τότε που καθιερώθηκε ο «δρόμος θυσίας» από τον Πανορμίτη στο Γιαλό, το έβαλα σκοπό να τρέξω. Τότε όμως ήμουν δώδεκα χρονών, όταν εξεδήλωσα την πρόθεσή μου να τρέξω, και δε μου επέτρεψαν να λάβω μέρος.
Επειδή όμως εμένα μου άρεσε και με συνάρπαζε ο Μαραθώνιος, πήγαινα μαζί με τους αθλητές για να τους παρακολουθώ και να βοηθώ σε οτιδήποτε χρειαζόντουσαν.
Εκείνη τη χρονιά, ήμουν πάνω στο αυτοκίνητο μεταφέροντας νερά για τους αθλητές, και κάπου προς τον Προφήτη Ηλία, πήδηξα από το αυτοκίνητο σκαστός, και έλαβα κι εγώ μέρος έστω και παράνομα, εκπληρώνοντας την επιθυμία που είχα.
Από τότε, έδωσα υπόσχεση στον εαυτό μου και κυρίως στον Πανορμίτη, ότι θα τρέχω κάθε χρόνο στον δρόμο αντοχής από το Μοναστήρι στην πόλη.
Όταν ήμουνα εκτός Σύμης, προσπαθούσα πάντα, να βρίσκω τρόπο να έρχομαι στο νησί και να τρέχω στο «δρόμο θυσίας».
Εξακολουθούσα να βρίσκομαι στην Κρήτη να σπουδάζω ψυκτικός, και να παίζω ποδόσφαιρο σε κάποια τοπική ομάδα.
Κάποια χρονιά όμως έπαθα κοιλιακούς, και μου είπαν πως η μόνη λύση θα ήταν να κάνω εγχείρηση για να λύσω το πρόβλημά μου.
Εγώ δεν ήθελα να ακούσω κάτι τέτοιο, πέραν του ότι μου τόνισαν, ότι πρέπει να αποφύγω τις αθλητικές δραστηριότητες.
Αγνόησα τις υποδείξεις, και πιστός στο ραντεβού μου, έτρεξα στο δρόμο αντοχής στον Πανορμίτη, και αντί να πάθω μεγαλύτερη ζημιά όπως μου έλεγαν, ξεπέρασα το πρόβλημα των κοιλιακών.
Ήταν ολοφάνερο, ότι ο Πανορμίτης βοήθησε χωρίς επέμβαση να αποκατασταθεί πλήρως η υγεία μου.
Στα 23 χρόνια μου, αποφάσισα να ασχοληθώ περισσότερο με τους δρόμους αντοχής, και να πάρω κάποιες οδηγίες που έπρεπε, μια και οι αθλητές των μεγάλων αποστάσεων, απαιτείται να τηρούν κάποιους ιατρικούς κανόνες, όχι μόνο για τις επιδόσεις, αλλά και για τη διατήρηση της φόρμας και της υγείας των.
Από δεκατριών χρονών μέχρι δεκαέξι, έβγαινα 3ος – 4ος στο δρόμο αντοχής του Πανορμίτη.
Ο πατέρας μου τότε, υποσχέθηκε να μου δώσει 100 ευρώ, όταν βγω πρώτος.
Εγώ πάλι από τη μεριά μου, υποσχέθηκα πως αν έβγαινα πρώτος, θα πρόσφερα τα 100 ευρώ που θα μου έδινε ο πατέρας μου στον Πανορμίτη.
Δε βγήκα πρώτος. Βγήκα δεύτερος, και το έπαθλο στον πρώτο ήταν 150, και στον δεύτερο 100.
Έτσι, πήρα τα 100 ευρώ που πήρα σαν έπαθλο που τερμάτισα δεύτερος και τα έδωσα στον Πανορμίτη όπως του υποσχέθηκα, και κράτησα τα 100 ευρώ που μου έδωσε ο πατέρας μου, αν και δε βγήκα πρώτος.
Μάλιστα μετά από αυτό, αποφάσισα, κάθε φορά που παίρνω κάποιο χρηματικό ποσό τερματίζοντας σε κάποια από τις 3 πρώτες θέσεις στη διαδρομή αυτή, να το δίνω πάντα στον Αρχάγγελο.
Το 2014, έπαθα ζημιά στα γόνατα κατά τη διαδρομή, γιατί υπέβαλα τον εαυτό μου σε υπέρμετρη καταπόνηση, κυρίως στις κατηφόρες, που δεν έπρεπε.
Για έξι μήνες δεν μπορούσα να τρέξω οπουδήποτε, γιατί πρήζονταν τα γόνατά μου.
Τότε με ανέλαβε η Ολυμπιονίκης Ουρανία Ρεμπούλη να με προπονεί, και μου είπε ορισμένα πράγματα, τα οποία τα έκανα λάθος, με αποτέλεσμα να έχω το πρόβλημα στα γόνατα.
Την επόμενη χρονιά, παρόλο που τα γόνατά μου εξακολουθούσαν να με πονάνε, έλαβα μέρος στο δρόμο αντοχής του Πανορμίτη, και έτρεξα τον αγώνα, σαν να μην είχα πρόβλημα. Από τότε δε με πόνεσαν ξανά.
Έχω λάβει μέρος σε πολλούς διεθνής και Πανελλήνιους αγώνες αντοχής, και έχω βγει 3ος στα 1.500 μέτρα, και έχω τερματίσει σε όλους τους Μαραθώνιους.
Επιδίωξή μου είναι να κατεβάσω το χρόνο πολύ πιο κάτω από αυτόν που έκανα στην αρχή.
Τώρα σε 5 μήνες, έχω ρίξει τον αρχικό μου χρόνο κάτω από τα 20 λεπτά.
«Υπάρχει κανένας χορηγός Μιχάλη», τον ρώτησα, «που να καλύπτει τουλάχιστον τα λειτουργικά σου έξοδα, τα εισιτήρια για τις μετακομίσεις σου, και τον αθλητικό σου εξοπλισμό»;
« Μια φορά, κάποιος μου έδωσε κάτι», είπε, διακρίνοντας στιγμιαία στο βλέμμα του κάποιο παράπονο, το οποίο όμως είναι φευγαλέο.
«Πως τα καταφέρνεις και δουλεύεις, και προπονείσαι ακατάπαυστα, για να είσαι έτοιμος την ώρα του αγώνα»; Τον ξαναρώτησα.
«Ακόμα και το βράδυ» απάντησε, «σε ώρες που οι άλλοι πηγαίνουν σε καφετέριες ή για διασκέδαση, εγώ φροντίζω να προπονούμαι, ώστε να είμαι πάντα πανέτοιμος να λάβω μέρος στις διοργανώσεις που έχω αποφασίσει».
Αυτό το παιδί, σκέφτηκα, έχει θέληση, πείσμα και επιμονή και θα καταφέρει κάποτε να διακριθεί σε μεγάλες διοργανώσεις.
Με τη βοήθεια του Πανορμίτη, τον οποίον τον έχει σε περίοπτη θέση, και καθοδηγεί τα βήματά του όχι μόνον στον αθλητικό τομέα - όπως διαφαίνεται από τη συζήτηση που είχαμε - αλλά και σε όλη του τη ζωή, θα επιτύχει τους στόχους του.
Εμείς του το ευχόμαστε ολόψυχα γιατί το αξίζει.

ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΣΑΡΑΝΤΗΣ

31.08.2016. 15:08

ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟΣ Ο ΜΥΚΗΤΑΣ

Η ΜΟΛΥΝΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΚΗΤΑ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ
Είχαμε αναφερθεί σε δύο περιοχές που είχαμε παρατηρήσει το μύκητα αυτό που μολύνει τα δέντρα, στον Αϊ Προκόπη και στο Σωτήρη το Μεγάλο, αλλά νομίζαμε ότι ήταν μεμονωμένα περιστατικά.
Πρόσφατα που βρεθήκαμε στην περιοχή των πατητηριών στον Κουρκουνιώτη, καταλάβαμε δυστυχώς πόσο μεγάλη είναι η καταστροφή.
Σχεδόν το κυπαρισσόδασος στην περιοχή Κουρκουνιώτη (Διπλαρίδι), έχει προσβληθεί με το μύκητα αυτό.
Ακόμα και οι δύο βελανιδιές έξω από το Σωτήρη το Μεγάλο, μέχρι και το πουρνάρι του Κουρκουνιώτη, όλα έχουν πάνω τα χαρακτηριστικά ανοιχτόχρωμα πράσινα φύλλα του μύκητα.
Μάλλον αργά διαπιστώσαμε την καταστροφή, και κανένας δεν είχε προλάβει να ειδοποιήσει όταν ήταν ακόμα στην αρχή.
Φοβούμαστε, ότι σε μερικά χρόνια, πολλά δέντρα δε θα υπάρχουν πια. Μοναδική παρηγοριά – αν μπορεί να το πει κάποιος - είναι ότι τα μικρά καινούργια κυπαρίσσια, δείχνουν μια σχετική αντοχή, και δε γνωρίζουμε αν έχει σχέση και με την πυκνότητα του δάσους.

23.04.2016. 16:00

ΚΑΘΑΡΙΣΜΑ ΠΑΤΗΤΡΙΙΩΝ

ΚΑΘΑΡΙΣΜΑ ΠΑΤΗΤΗΡΙΩΝ
Όπως κάθε δυο χρόνια, πήγαμε και εφέτος στην περιοχή των Βυζαντινών πατητηριών κρασιού στον Κουρκουνιώτη, καθαρίσαμε και κάναμε μικρές επιδιορθώσεις από πέτρες που ρίχνουν τα ζώα από τους τοίχους.
Τα πατητήρια κρασιού στην περιοχή του Κουρκουνιώτη, είναι πάνω από 47, και το 1992 που τα ανακάλυψε, ο Κρητικός Σαράντης, αναστήλωσε 11 από αυτά με 6 μήνες προσωπικής δουλειάς, χωρίς οικονομική απολαβή και ενίσχυση, και είναι επισκέψιμα και προσβάσιμα μέσω του μονοπατιού που περνά από το δάσος των κυπαρισσιών.
Για την ιστορία, πάνω από 140 πατητήρια κρασιού βρίσκουμε σε διάφορες περιοχές της Σύμης, τα οποία τα εντόπισε και τα κατέγραψε, όχι όμως της ίδιας τεχνοτροπίας και εποχής.
Υπάρχουν τέσσερεις ευδιάκριτοι διαφορετικοί τύποι πατητηριών, και αυτά στην περιοχή του Κουρκουνιώτη, είναι από τον 15 – 18ο αιώνα μ. Χ. και είναι δύο τύπων.
Για περισσότερες πληροφορίες για τα πατητήρια στο www.patitiria.com με φωτογραφίες και το ιστορικό, ή πατήστε στο κάτω μέρος της σελίδας που βρίσκεστε τώρα, στην πινακίδα ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΠΑΤΗΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΣΥΜΗΣ, για να περιηγηθείτε νοερά μέσα από τις σελίδες της.

10.04.2016. 15:53

ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΕ ΤΟ ΜΥΚΗΤΑ ΠΟΥ ΜΟΛΥΝΕΙ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ


ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΕ ΤΟ ΜΥΚΗΤΑ ΠΟΥ ΜΟΛΥΝΕΙ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ
Πριν λίγο καιρό γράψαμε για κάποιο μύκητα που έχει μολύνει ορισμένα δέντρα στον Αϊ Προκόπη ακόμα και τις αλισφακιές τριγύρω, αλλά διαπιστώσαμε, πως δεν έχει πειράξει τα κυπαρίσσια και τα πεύκα. Θυμάμαι πως ο φίλος Κώστας Παπαθεοδοσίου, μου είχε μιλήσει για το ίδιο θέμα σε μια άλλη περιοχή.
Πηγαίνοντας στο Μεγάλο Σωτήρη και βλέποντας έξω από το μοναστήρι στη δεξιά πλευρά, εκεί που όταν στέκεσαι κάτω φαίνεται το γιάλι του Μ. Σωτήρη (Φαγκούντα), και έχεις φοβερή θέα προς τις Διαβατές και τα παράλια της Μ. Ασίας, τον θυμήθηκα. Δυστυχώς, εδώ έχει ξεκινήσει στα κυπαρίσσια, κάνοντας αρκετή ζημιά.
Το πόσο γρήγορα μεταδίδεται δεν το γνωρίζουμε, αλλά κάποια δέντρα σε εκείνη την περιοχή τα έχει αποτελειώσει.

30.03.2016. 16:05

Symi Photos Patitiria Books about Symi Symi Map